Treehouse

Waarom leven wij zoals we leven?

Ons leven draait om geld, we staan op met het idee om die dag te werken aan onze weg naar meer materiele rijkdom. Bij alles wat we doen vinden we de achterliggende gedacht dat we er zelf 'rijker' van worden. Omdat iedereen meer wil dan dat hij heeft, zal deze planeet nooit iedereens honger naar meer kunnen stillen. De kloof tussen rijk en arm, of tussen machthebbers en slaven, zal alleen maar groter worden.
Doordat geld wordt uitgeleend op basis van leenstelsels, zullen schulden zowel bij de gewone mens (slaaf) als bij de overheden en machthebbers daarachter alleen maar toenemen. En als we blijven geloven dat wij het recht hebben om de baas te spelen over alle levensvormen op deze planeet (flora en fauna), zullen wij haar met disrespect blijven behandelen, afval blijven creeeren en uiteindelijk onze eigen atmosfeer en leefomgeving zodanig vervuilen dat we er zelf niet meer in kunnen leven.
Kan dat niet anders?

Het boeddhisme heeft hierover een aantal inspirerende levenslessen. Ze zien de wereld niet als een tijdbalk met een begin en einde, maar als een doorlopende levenscirkel, waarin ieder levend wezen zijn plaats heeft en door middel van eigen daden zelf in de hand heeft hoe zijn of haar leven zal lopen, alvorens het weer wordt opgenomen in de overkoepelende cirkel van het leven. Wie goed doet, goed ontmoet. Ze proberen hun leven in te vullen met juist gedrag, juist handelen, juist denken en juist 'zijn', en dan niet volgens vage goddelijke maatstaven, maar volgens de onontkoombare wetten van de natuur, waar wij als levende wezens net zo min onderuit kunnen als alle andere levende wezens op aarde, zeker niet door te geloven in een almachtige door machthebbers gecreeerde god.

Leven in het hier en nu, heeft veel meer te bieden dan vluchten naar het verleden of hopen op een betere toekomst. Accepteer wat er nu is, en haast je niet weg van het huidige moment. Verlang niet naar meer, maar accepteer wat het nu je te bieden heeft. Er zal een wereld voor je opengaan.

Wanneer mensen zich bewust zouden worden van hun irreele verlangen naar meer, hun verlangen naar materiele rijkdom en hun ontevredenheid over het hier en nu, zouden ze het los kunnen laten en intense levensvreugde kunnen vinden in het levens zoals het 'is'. Wanneer we zouden begrijpen dat er nooit een einde der tijden komt, maar dat de era's zich om de zoveel tijd blijven herhalen omdat het leven nu eenmaal als een cirkel is, zouden we een heel andere kijk krijgen op deze wereld, we zouden zien dat deze levenscirkel niet goed of slecht is, maar dat deze er gewoon 'is'.
We maken het onszelf zo moeilijk door te denken dat we steeds meer nodig hebben om gelukkig te zijn, we zouden los moeten kunnen laten, dan zouden we balans vinden.
Life's a journey not a destination. We kunnen nooit verdwalenin het leven: we weten immers niet waar we heen gaan. Vind je geluk in het zoeken, in het avontuur, in het ontdekken van dingen...het gaat niet om de eindbestemming! Dat is immers de dood, dat staat vast. We lopen blind rond, kijken niet wat er allemaal om ons heen gebeurt in ons leven, we wachten onze dood gewoon af. Wordt wakker! Het leven is hier en nu!

Leven: zonder geld als doel, als reden, als hoop, als verlangen, en zonder enige vorm van afval te creeeren. Laten we eens proberen of dat lukt: geen geld, geen afval.

Treehouse project: een alternatieve levensvorm waarin mensen zelfvoorzienend kunnen leven in een kleine groep, gebruikmakend van alles wat moeder aarde ons heeft gegeven. Er is genoeg voor iedereens behoefte, niet voor iedereens hebzucht. Iedereen kan een steentje bijdragen aan de levensvreugde van de groep en aan de eigen persoonlijke verrijking door actief de dag door te brengen in dienst van de groep op een dusdanige manier dat ze er zelf door verrijken. Het gaat er immers niet om wat je doet op een dag, maar hoe je het beleeft. Als je ieder moment intens beleeft, is het niet van belang wat je bezigheid op dat moment is. Meehelpen met huishoudelijke taken, fysieke arbeid verrichten, kennis vergaren over de wereld om ons heen en deze kennis overdragen aan de groep, bezig zijn met spirituele zaken of bijdragen aan de ontspanning van de groep, dit alles met in het achterhoofd het bereiken en behouden van de balans tussen flora en fauna (incl. de mens). Dit is immers wat nodig is voor een rijk leven.

Als iedereen zich in dienst van de groep zou kunnen opstellen, en het helpen van anderen zou kunnen zien als het hoogste goed, als iedereen zou begrijpen dat een ander helpen jou het gelukkigst maakt van al, dan zou deze planeet een mooie plek zijn.

Utopie of reele mogelijkheid? Ik denk dat er altijd mensen zullen zijn die de macht willen grijpen omdat ze denken dat dat beter is voor iedereen - maar vooral voor henzelf - dus zolang er ook maar een paar mensen op deze wereld zijn die hun ego niet aan de kant kunnen zetten, zal deze droom een droom blijven. Maar... hopelijk zullen in de toekomst steeds meer mensen hun eigen hart volgen, en niet dat van hun baas. Hoe meer mensen dat doen, hoe meer gelukkige mensen er zullen zijn, wie weet zal dit ooit de meerderheid worden, zodat mensen die bezeten zijn van hun ego langzaam door de evolutie worden weggecijferd... ooit.

Trashproject

Trash project










Trashdress

Utopia

Utopia – motivatie

“Life’s a journey, not a destination,” zei zanger Steven Tyler (van Aerosmith) ooit. Een mooie beschrijving voor de reis van het leven die we allemaal maken, een reis die voor ieder mens weer anders is.

Veel mensen in onze huidige maatschappij zijn echter heel vaak in hun hoofd bezig met het bereiken van een doel; het einde van een reis, in plaats van met de beleving van het reizen zelf. Ze leven van doel naar doel, en hopen zo gelukkig te worden. Ze zien alleen maar het huidige doel voor zich, en vergeten te genieten van alles wat er om hen heen gebeurt terwijl ze onderweg zijn. Ze vergeten dat het de weg is, die naar het doel leidt; en dus dat deze weg wellicht een veel belangrijkere rol speelt dan het doel. Het doel blijkt dan ook vaak niet zo bevredigend te zijn als van tevoren werd gehoopt; deze teleurstelling maakt dat men – tevergeefs - weer op zoekt gaat naar een nieuw doel, in de hoop dat dit nieuwe doel wel bevredigend zal zijn.

Tenzij men tot het besef komt dat ze hun geluk en bevrediging op de verkeerde plek zoeken, kan deze vicieuze cirkel zich een mensenleven lang herhalen; veel mensen hebben zelfs tot op hun sterfdag nog nooit echt genoten van het leven, hebben nooit het geluk ervaren (alleen misschien in hun kindertijd, aangezien je dan veel meer in het nu leeft dan later wanneer je steeds meer zorgen en verantwoordelijkheden om je heen bouwt). Ze waren zich niet bewust van de vicieuze cirkel waarin ze vastzaten, of waren zich er wel bewust van, maar konden zich er niet van bevrijden. Ze zaten vast in de huidige maatschappij van materialisme, macht en massaconsumptie.

In deze huidige maatschappij wordt iedereen ook gestimuleerd om zoveel mogelijk bezittingen te vergaren. Zet een uur lang je tv aan, loop eens door een winkelstraat, of luister naar de gesprekken van mensen om je heen; iedereen probeert jou producten aan te smeren, en mensen praten voornamelijk over hun bezittingen of de wens om bepaalde dingen aan te schaffen. Het lijkt alsof het bezitten van spullen de enige voorwaarde is om gelukkig te worden. Dit is uiteraard niet zo, maar dat beseffen veel mensen niet meer; ze zijn nu niet gelukkig en zijn dan ook voornamelijk bezig om meer en meer spullen aan te schaffen.

De massamedia geeft mensen het beeld, dat allerhande producten (die ze uiteraard eerst moeten kopen) hen gelukkig zullen maken, en hen zullen verlossen van al hun problemen, kwaaltjes en zorgen. Mensen kopen daardoor echt de meest vreemde en onzinnige ondingen, die totaal niet, zelfs niet superindirect, bijdragen aan hun levenskwaliteit. Is er ooit iemand gelukkig geworden van een elektrische tandenborstel, vaatwastabletten, van een dekbedovertrekset of van een vliegenmepper? Een retorische vraag. Mensen kopen spullen omdat hen is wijsgemaakt dat hierdoor de kwaliteit van hun leven verbetert. Maar het gaat de economie en autoriteiten er gewoon om dat er geld rolt, zodat bedrijven geld verdienen en steeds machtiger worden. De machtigste mensen hier op aarde, de mensen die bepalen hoe de wereld eruitziet, zijn geen presidenten of vorsten, maar mensen die aan het hoofd staan van multinationals zoals Microsoft en Mc Donalds. Zij sponsoren machthebbers zodat ze hun ook min of meer in hun greep hebben; zo worden die gedwongen worden om rekening te houden met de belangen van de multinationaltop; dat houdt dus in dat globalisering, massaconsumptie en uitbreiding van het leger gestimuleerd worden om zo meer geld en meer macht te genereren omdat dit gunstig is voor de economie. Mensen worden in toom gehouden via de massamedia; de machtigste hypnotiseur ter wereld. Via tv, krant en radio worden we zoet gehouden en geëntertaind om onze gedachten af te leiden, en tegelijkertijd worden we bang gemaakt voor bijv. terrorisme, een economiecrisis, natuurgeweld, onbetrouwbare medemensen, verkrachting, criminaliteit, moord, de politie, de overheid en nog veel meer. Om ons in toom te houden, zodat we niet ons hoofd boven de massa uitsteken en zien dat we erin geluisd worden. Ook worden we gestimuleerd – zeg maar gemanipuleerd – om geld uit te geven en zodat de bedrijven steeds meer winst (en dus macht) verkrijgen. De massamedia slaagt er met elke generatie beter in om mensen te indoctrineren, om mensen om te toveren tot steeds gretigere consumenten. Tv, radio en internet hebben zo’n ongelofelijke greep op de mensen van nu, dat de media haast zonder moeite de gehele wereldbevolking kan hypnotiseren/indoctrineren. Ze hebben zo’n enorme manipulatiemacht; ze kunnen eigenlijk bepalen wat ze ons mensen voorschotelen en met de paplepel naar binnen forceren. En wij vinden alles lekker. En we vertellen onze kinderen dat het lekker is, en zij vertellen het hun kinderen. Omdat we het lekker vinden, vragen we ons niet graag af of het wel goed voor ons is…Dat zouden we wel moeten doen.

Omdat materialisme en massaconsumptie ons tegenhouden om uit onze vicieuze cirkels te breken om zo onze reis naar bewustzijn, verlichting en geluk te kunnen vervolgen, is het aannemelijk genoeg dat al dat geconsumeer wel slecht voor ons moet zijn. We hebben een muur van materiaal en consumptieartikelen om ons heen gebouwd, waardoor we onszelf hebben afgezonderd van onze natuurlijke omgeving; we zijn vervreemd van onze natuur. Zo erg zelfs dat het ons niet eens meer iets kan schelen of de natuur niet bezwijkt onder de door ons gecreëerde berg materiaal- en consumptieafval. We zijn in coma geraakt en zitten vast in de routine van de huidige maatschappij. We zijn al vergeten dat het om de reis van het leven gaat, en niet om het uiteindelijke doel. Tevens zijn onze doelen door de consumptiemaatschappij erg materialistisch geworden: wou vroeger nog iedereen gelukkig of oud worden, tegenwoordig wil iedereen rijk of beroemd worden. Een verschuiving van vreugde en levenskwaliteit naar materiele rijkdom en macht. Dus we leven naar materialistische doelen toe, in plaats van dat we levensvreugde zoeken in het nu.

Over 15 jaar is depressie volksziekte nummer één. Van alle koraalriffen is slechts 40% over, sinds 1970 verdween ruim een kwart van alle diersoorten. Over 80 jaar zijn aardolie en aardgasbronnen uitgeput. Over 30 jaar sterft 80% van de mensheid aan kanker, veroorzaakt door al het plastic dat we hebben geproduceerd, maar wat niet meer teruggebracht kan worden tot onschadelijke stoffen. In de afgelopen vier generaties is 80% van de oorspronkelijke bebossing in onze leefomgeving verdwenen. We moeten ons realiseren dat onze planeet verziekt wordt door de wijze waarop de mensheid momenteel leeft. We kunnen wel doorgaan zoals we nu doen, maar dat zal catastrofale gevolgen hebben voor moeder natuur. En de mensheid zelf zal waarschijnlijk uitsterven.

Waarom nemen wij niet meer genoegen met minder spullen, zodat het weer mogelijk wordt om in harmonie met de natuur om ons heen te leven?
Waarom zien we niet dat de kwaliteit van ons leven er juist op vooruit zal gaan, als we weer op natuurlijke wijze gaan leven? Waarom zien we niet dat juist de natuur ons veel meer moois en geluk kan brengen dan welk massaproduct dan ook? We zullen moeten ontwaken uit onze materialistische coma, uit onze gecreëerde consumptierealiteit, en de echte realiteit weer onder ogen moeten zien. We zullen moeten beseffen dat we in een wereld leven die niet realistisch is; we nemen enkel, zonder terug te geven. Deze balans van geven en nemen is de basis van alle leven op onze planeet. Als we willen overleven, zullen we weer moeten zorgen dat deze balans tussen mens en natuur hersteld wordt. Dit zullen we zelf moeten doen, en als we er te lang mee wachten, is het logische gevolg dat moeder natuur zelf de balans zal herstellen door de mensheid van deze aarde weg te vagen. Zo is het altijd al geweest – denk maar aan de dinosauriërs die te grof en groot waren voor deze aarde – en het lot van de mensheid zal niet anders zijn.

Hoe moeten we dat doen? Allereerst moeten we ons echt, maar dan ook echt bewust worden van onze huidige problematische situatie. Hierbij is het belangrijk dat je niet denkt: ”ja, maar in mijn eentje krijg ik toch niets gedaan, ik ben hoogstens een druppel op de gloeiende plaat”. We zijn allemaal onderdeel van de mensheid, en ieder van ons zal een steentje bij moeten dragen, willen we overleven! Een muur is enkel stevig omdat iedere steen er één voor één is neergelegd en steun biedt…
Vervolgens gaan we ook echt (radicale) veranderingen aanbrengen in onze huidige levenssituatie; want als het goed is besef je nu onderhand dat je bijvoorbeeld dat je baan eigenlijk geen reet aanvindt, of dat je niet achter de werkwijze/denkwijze van je bedrijf staat, dat je eten vol plastic en chemicaliën zit en dus helemaal niet zo lekker is, dat je eigenlijk altijd moe en futloos bent, geen zin hebt in de dag of niet lekker in je vel zit, dat het lijkt alsof je altijd te weinig geld hebt, dat je steeds spullen blijft kopen zonder je verlangen te stillen, dat je altijd al een leegte in je hebt gevoeld die je niet krijgt opgevuld met het entertainment of de producten en diensten van deze maatschappij en dat je eigenlijk niet het gevoel hebt dat je geniet.
Waarom zeggen we onze banen niet op en gaan we doen wat we leuk vinden, waaronze passie ligt, of lekker reizen? Waarom gaan we niet op een plek wonen die we mooi vinden en waar we genoeg voedsel en water kunnen verzamelen om van te leven? Waarom doen we al onze spullen niet weg? Daar ga je heus niet dood van…waarom zijn we zo bang om deze dingen kwijt te raken? Waarom laten we ons zo beïnvloeden door bedrijven en grootmachten? Waarom houden we ons niet bezig met hoe we kunnen overleven, en hoe onze kinderen en kleinkinderen kunnen overleven, in plaats van met het aanschaffen van een ipod, een nieuwe bank of designerkleding?

Want dat is waar we over na zouden moeten denken: hoe overleven we op deze planeet, en hoe hebben onze kinderen nog enige kans om te overleven.
Er wordt beetje bij beetje steeds meer, maar nog steeds veels te weinig onderzoek gedaan naar duurzaam, ecologisch leven…Het zou onze prioriteit moeten zijn om mensen bewust te maken van hun vervreemde gedrag – veroorzaakt door bedrijven die verblindt zijn door geld en macht -, om onze manier van leven drastisch te veranderen en om te onderzoeken hoe wij vanuit onze huidige situatie en met de huidige technieken de wereld kunnen veranderen in een harmonieuze samenleving.

Als kunstenaar heb je onder andere de taak om mensen een spiegel voor te houden, om een vergrootglas te leggen op de errors in de maatschappij, om mensen nieuwe ideeën en mogelijkheden voor te schotelen, om te experimenteren met deze mogelijkheden door ze in de praktijk te brengen zodat ze duidelijk worden voor andere en als voorbeeld kunnen fungeren, om desnoods op een radicale en choquerende manier mensen wakker te schudden, om het wereldbeeld en denkbeeld van mensen te laten wankelen door er een andere kijk op te geven, om een verklaring te zoeken voor het feit dat de mens is vervreemd van zichzelf en zijn omgeving en om eventueel als vrijdenker uiteindelijk nieuwe wegen of manieren te zoeken en hierbij voorop te lopen om mensen de weg te wijzen.

Steeds meer kunstenaars zijn tegenwoordig ook in de greep van materialisme en massaconsumptie, waardoor ze eigenlijk niet meer kunnen fungeren als kunstenaar. Ze zijn wel creatief en vrij, maar blijven binnen de grenzen van de consumptiemaatschappij; ze scheppen consumeerbare kunst om zo deksot te verdienen. Ze zijn onbewust meer bezig met het verdienen van geld dan met hun missie als kunstenaar… Zo zitten ook vast in de sleur van de maatschappij.

Als avant-garde en als vrijdenkers zijn kunstenaars eigenlijk in staat om als eerste de stap naar ecologisch leven te zetten. Zij zouden hiermee kunnen experimenteren en hun creatieve vermogens en vrije manier denken kunnen inzetten om te proberen een nieuwe werkelijkheid te creeeren, te zoeken naar nieuwe mogelijkheden.
Want waarom houden we ons bezig houden met het maken van huiskamerkunst als de wereld vergaat?

Wij, Lotte en Renée, houden ons hier in ieder geval wel mee bezig en we hopen dat we als kunstenaars een bijdrage kunnen leveren een het onderzoek naar een nieuwe manier van leven; een leven waarin de mens in harmonie met zichzelf en met de natuur kan leven.

Lotte Blum en Renée Verberne

Nature doesn't like garbage

Serieel Beeld, time to kill...

Deze periode heb ik voor het eerst echt geexperimenteerd met het maken van filmpjes. Hieronder zal ik de vier belangrijkste publiceren, oplopend in ontwikkeling. Was echt gaaf om te doen! Ik ben niet zo'n technisch wonder, maar dat maakt niet zoveel uit, al zeg ik het zelf :p..

the End



Dead




Going crazy



Waar ben ik?

Kijkdozen

3D Beeldonderzoek, Kijkdozen


Hieronder staan wat indrukken van de kijkdozen die ik reeds heb gemaakt.




'Ugly Beauty' Thelonious Monk

Bordeel: Moulin Rouge, Charlestan, Burlesque












'We love consoles' Findel

Tripzone: Kleuren, glans, spiegelingen, hoeken, verdwaald, crazy

A Toilet in the present time..

A Pubic collection

Serieel Beeld, A collection of...

So, I made a pubic collection. For me it was more about the idea that people don't like to talk about their pubics, or even think it's a disgusting subject. Why? It's just nature, everyone has it!

I think a lot of people still disagree with Darwin: people still don't want to be compared with animals. Well, I don't know why that is: I think we should be proud of the fact that we are animals, and that we should stop forcing ourselves to look like a monkey with a suit and lipstick.

Don't try to make it look more fancy than it is! Just accept yourself, the way you are, don't be ashamed of the most banal things in the world!

So, if you still think pubic hair is dirty, ask yourself: am I me, or am I someone that other people want me to be? Do I like myself? Do I know myself? Am I being really, I mean really honest to myself?

I was verry pleased with the fact that, during this assignment, people froms school, and my family, talked a lot about pubic hair: some thought I was disgusting, others thought it was a brilliant idea... But what I was most pleased with, was that everyone really thought about it: Would I let her make a picture of my pubic hair? And if not, why not?
It was so cool to actually see this happening!

I made 11 pictures of all kinds of people's pubic hair.

My thanks goes to all the people who were willing to open their minds - and pants - for me!

Opposites attract

Serieel Beeld, Opposites attract.

A series of contrasting images, that in some sort of way connect: our mind always connects, even if the images don't fit together...Our mind makes its own story of images everytime it sees some together, doesn't it?

For this assignment I was inspired by my personal experience with Anorexia. I think you should know this, to understand my work. The artwork consists of 8 not relating images. But to me actually each image has a story to tell, and reminds me of that period in my life.

You can also see that the images next to eachother have some shapes in common, which I connected through the edge of each painting.

First you'll see every painting seperately, I photographed them just after I finished painting them. Finally there's a photo of all the works together, they're suppose to hang vertically on a wall; this way the line that separates the images, forms a very thin woman...

I hope you like it!