donderdag 28 april 2011

Proefjes met hars, suiker






Mijn onderzoek gaat ook de ruimte in: Ik wil onderzoek doen middels werken in 3D.
Ik kwam via foto's die ik had gemaakt van waterdruppels (zie deze blog) uit bij het materiaal hars.. De foto's deden me eraan denken, omdat hars ongeveer diezelfde structuur lijkt te hebben.. Het is doorzichtig, maar toch ook vast, dicht. Ik laat het nog open wat ik als eindproduct wil zien, en blijf zoeken en onderzoeken door hars (van suiker, red.) beter te leren kennen als materiaal en de mogelijkheden te leren inzetten als gewenste beeldtaal.
Nog steeds denk ik na het onderwerp natuur; wat is dat voor mij, wat zou het kunnen zijn, wat is het voor andere mensen. Hoe kan ik een ruimte creeeren met/in/binnen/van/zoals natuur?

dinsdag 19 april 2011

Druppels



























Filmpje







Wortels



De wortels van planten vind ik heel erg boeiend. Ik heb er hier één nagetekend, om me er verder in te verdiepen. Het beeld van een plant met wortels heeft iets heel veelzeggends. Het mooie is dat de vertakkingen van de plant zelf als een soort spiegel zijn; het is eenzelfde soort netwerk als de wortels, maar dan boven de grond. En het is ook de voortzetting van het waternetwerk dat onder de grond begint.

Weggetje..







































maandag 18 april 2011

Weggetje

Ik zie dat het landweggetje waar ik midden op zit, nog zo’n tweehonderd meter doorloopt voordat het een bocht naar links maakt.
Rechts van het weggetje loopt parallel aan de weg een slootje; niet erg diep, maar wel te breed om naar de overkant te kunnen springen.
Vanuit mijn rechterooghoek schijnt de zon, die ervoor zorgt dat de temperatuur aangenaam warm is.

Op mijn been strijkt ineens een lieveheersbeestje neer. Ze kijkt me vragend aan met haar twee witte ogen op haar zwarte kopje. Ze vraagt zich wellicht af wie de vreemdeling is die op haar pad zit…

Links van het weggetje leidt een rij struiken naar de bocht verderop, waar twee oude, statige eiken de wacht houden..

Het lijkt alsof achter die eiken, achter die bocht, een heel andere wereld verborgen is. De plek heeft iets magisch; alsof je ‘m je herinnert uit oude vervlogen tijden, uit de tijd eeuwen voorat je geboren was..

Een eendenkoppel spettert in het water en doet me opschrikken uit mijn overpeinzingen. Ze vullen de hele ruimte met hun gekwaak, en fladderen al kwaken op uit het water, de bocht om...
Hun gekwaak sterft langzaam weg als ze uit het zicht verdwijnen, en het enige geluid dat overblijft is het krassen van mijn pen, samen met het gezoem, getjirp, gefladder en gespetter van het leven dat zich stilletjes ontvouwt in de ruimte om me heen.

Boven mijn hoofd vliegt een zwerm vreemde vliegen: ze hebben kleine vleugels, en hun achterlijfje lijkt op een mug. De voorpootjes zijn net zo lang als het gehele lijf, en bungelen als apenarmen onder het lijfje. Ze vliegen ieder in hun eigen ritme; soms heel snel en agressief, dan weer hangen ze ineens stil op hun plek, alsof ze heel even moeten nadenken over hoe hun dansje ook alweer ging.
En ineens, alsof het plotseling weer in ze opkomt, voegen ze zich weer bij de rest van de zwerm.
Ze bewegen als één in de lucht boven me; de zwerm blijft bij elkaar en verplaatst zich in zijn geheel op en neer boven de plas.
Soms hangt er ineens één vlak voor mijn ogen, alsof hij me wil laten schrikken, maar hij verdwijnt dan weer net zo plotseling tussen de anderen.

Ze lijken wel iets te bewaken. Als een soort poortwachters houden ze alles en iedereen op het weggetje in de gaten; de eenden, de vlinders, de mussen, de mieren; maar ook vreemdelingen, zoals ik. Want ik ben nog nooit op dit weggetje geweest. En het ijkt alsof ze ook niet willen dat ik verder ga, de bocht om.

Ik houd me muisstil op de plek waar ik ben gaan zitten,
het enige geluid dat ik maak het krassen van mijn pen..
Telkens als ik even opkijk en om me heen kijk, zie ik dat ze dichter en dichter om me heen cirkelen..
Nee, mij laten ze niet meer gaan.



Londen