dinsdag 19 april 2011
maandag 18 april 2011
Weggetje
Ik zie dat het landweggetje waar ik midden op zit, nog zo’n tweehonderd meter doorloopt voordat het een bocht naar links maakt.
Rechts van het weggetje loopt parallel aan de weg een slootje; niet erg diep, maar wel te breed om naar de overkant te kunnen springen.
Vanuit mijn rechterooghoek schijnt de zon, die ervoor zorgt dat de temperatuur aangenaam warm is.
Op mijn been strijkt ineens een lieveheersbeestje neer. Ze kijkt me vragend aan met haar twee witte ogen op haar zwarte kopje. Ze vraagt zich wellicht af wie de vreemdeling is die op haar pad zit…
Links van het weggetje leidt een rij struiken naar de bocht verderop, waar twee oude, statige eiken de wacht houden..
Het lijkt alsof achter die eiken, achter die bocht, een heel andere wereld verborgen is. De plek heeft iets magisch; alsof je ‘m je herinnert uit oude vervlogen tijden, uit de tijd eeuwen voorat je geboren was..
Een eendenkoppel spettert in het water en doet me opschrikken uit mijn overpeinzingen. Ze vullen de hele ruimte met hun gekwaak, en fladderen al kwaken op uit het water, de bocht om...
Hun gekwaak sterft langzaam weg als ze uit het zicht verdwijnen, en het enige geluid dat overblijft is het krassen van mijn pen, samen met het gezoem, getjirp, gefladder en gespetter van het leven dat zich stilletjes ontvouwt in de ruimte om me heen.
Boven mijn hoofd vliegt een zwerm vreemde vliegen: ze hebben kleine vleugels, en hun achterlijfje lijkt op een mug. De voorpootjes zijn net zo lang als het gehele lijf, en bungelen als apenarmen onder het lijfje. Ze vliegen ieder in hun eigen ritme; soms heel snel en agressief, dan weer hangen ze ineens stil op hun plek, alsof ze heel even moeten nadenken over hoe hun dansje ook alweer ging.
En ineens, alsof het plotseling weer in ze opkomt, voegen ze zich weer bij de rest van de zwerm.
Ze bewegen als één in de lucht boven me; de zwerm blijft bij elkaar en verplaatst zich in zijn geheel op en neer boven de plas.
Soms hangt er ineens één vlak voor mijn ogen, alsof hij me wil laten schrikken, maar hij verdwijnt dan weer net zo plotseling tussen de anderen.
Ze lijken wel iets te bewaken. Als een soort poortwachters houden ze alles en iedereen op het weggetje in de gaten; de eenden, de vlinders, de mussen, de mieren; maar ook vreemdelingen, zoals ik. Want ik ben nog nooit op dit weggetje geweest. En het ijkt alsof ze ook niet willen dat ik verder ga, de bocht om.
Ik houd me muisstil op de plek waar ik ben gaan zitten,
het enige geluid dat ik maak het krassen van mijn pen..
Telkens als ik even opkijk en om me heen kijk, zie ik dat ze dichter en dichter om me heen cirkelen..
Nee, mij laten ze niet meer gaan.

Rechts van het weggetje loopt parallel aan de weg een slootje; niet erg diep, maar wel te breed om naar de overkant te kunnen springen.
Vanuit mijn rechterooghoek schijnt de zon, die ervoor zorgt dat de temperatuur aangenaam warm is.
Op mijn been strijkt ineens een lieveheersbeestje neer. Ze kijkt me vragend aan met haar twee witte ogen op haar zwarte kopje. Ze vraagt zich wellicht af wie de vreemdeling is die op haar pad zit…
Links van het weggetje leidt een rij struiken naar de bocht verderop, waar twee oude, statige eiken de wacht houden..
Het lijkt alsof achter die eiken, achter die bocht, een heel andere wereld verborgen is. De plek heeft iets magisch; alsof je ‘m je herinnert uit oude vervlogen tijden, uit de tijd eeuwen voorat je geboren was..
Een eendenkoppel spettert in het water en doet me opschrikken uit mijn overpeinzingen. Ze vullen de hele ruimte met hun gekwaak, en fladderen al kwaken op uit het water, de bocht om...
Hun gekwaak sterft langzaam weg als ze uit het zicht verdwijnen, en het enige geluid dat overblijft is het krassen van mijn pen, samen met het gezoem, getjirp, gefladder en gespetter van het leven dat zich stilletjes ontvouwt in de ruimte om me heen.
Boven mijn hoofd vliegt een zwerm vreemde vliegen: ze hebben kleine vleugels, en hun achterlijfje lijkt op een mug. De voorpootjes zijn net zo lang als het gehele lijf, en bungelen als apenarmen onder het lijfje. Ze vliegen ieder in hun eigen ritme; soms heel snel en agressief, dan weer hangen ze ineens stil op hun plek, alsof ze heel even moeten nadenken over hoe hun dansje ook alweer ging.
En ineens, alsof het plotseling weer in ze opkomt, voegen ze zich weer bij de rest van de zwerm.
Ze bewegen als één in de lucht boven me; de zwerm blijft bij elkaar en verplaatst zich in zijn geheel op en neer boven de plas.
Soms hangt er ineens één vlak voor mijn ogen, alsof hij me wil laten schrikken, maar hij verdwijnt dan weer net zo plotseling tussen de anderen.
Ze lijken wel iets te bewaken. Als een soort poortwachters houden ze alles en iedereen op het weggetje in de gaten; de eenden, de vlinders, de mussen, de mieren; maar ook vreemdelingen, zoals ik. Want ik ben nog nooit op dit weggetje geweest. En het ijkt alsof ze ook niet willen dat ik verder ga, de bocht om.
Ik houd me muisstil op de plek waar ik ben gaan zitten,
het enige geluid dat ik maak het krassen van mijn pen..
Telkens als ik even opkijk en om me heen kijk, zie ik dat ze dichter en dichter om me heen cirkelen..
Nee, mij laten ze niet meer gaan.
maandag 11 april 2011
Theorievak 'Tekst'
1. Opdracht: Schrijf een korte tekst over je jeugd, vanuit je vroegste herinneringen.
Ik herinner mij..
Ik herinner me mijn leven tot nu toe als een wirwar van beelden, emoties en gebeurtenissen, waar vroeger veel meer orde in zat, maar wat steeds meer op een rommelzolder begint te lijken. Vooral de laatste vijf jaar ben ik het overzicht kwijtgeraakt; het lijkt alsof de zaklamp die de tijdlijn van mijn leven belicht, nog maar twee weken van het verleden en twee weken van de toekomst beschijnt; de rest van de tijd gaat schuil onder een sluier…
Als ik echter wat langer de moeite neem om eens te rommelen op die zolder van me, verschijnen er toch verbazingwekkend veel herinneringen terug op mijn hedendaagse netvlies..
...’Wil je een snoepje?’ Een oudere dame glimlacht onschuldig naar me, maar in haar ogen weerspiegelen kwade bedoelingen. Zonder iets te zeggen ren ik zo hard ik kan het wandelpad terug naar mijn moeder en tante, die me al lachend op staan te wachten. Ik begrijp hun gelach niet. Huilend van alle opwinding mompel ik zachtjes, zodat die mevrouw het zeker niet zou kunnen horen: ‘Mam, die vreemde mevrouw wilde mij een vergiftigd snoepje geven! Ik durf niet meer verder…’. Ik had immers voordat we gingen wandelen mijn moeder moeten beloven dat ik, als ik was verdwaald, nooit met vreemde mensen mee moest gaan, want er was juist een week geleden weer een verhaal op het nieuws geweest over een enge kinderlokker...
... ‘Pap, als je vroeger echt een zeerover bent geweest, waar is dan die schatkist die jullie hebben gevonden op dat eiland, waar je altijd over verteld in jouw verhalen?’ Mijn vader zucht, zal hij het dan maar vertellen? Ze zijn nu toch al acht, negen jaar oud. Eens moeten ze er toch achter komen.. ‘Kijk maar eens boven op de zolder’, riep hij en weg waren we; ik ging als eerste de trap op, mijn broertje kwam, zoals gewoonlijk, achter me aan. En warempel; daar stond er echt één: een hele grote, oude kist. Een donkerhouten exemplaar, met ijzeren versiersels om de buitenkant heen. Met z’n tweeën rukten we aan de deksel, die ging los en we zagen de inhoud van de kist…wat een teleurstelling. Er zaten enkel wat oude dekens in! ...
Ik zat vol fantasie als kind; daar maakte mijn vader graag gebruik van door mij van alles en nog wat wijs te maken. In die tijd wist ik altijd een hoop verhalen te vertellen, en nieuwsgierig als ik was, kon ik ook iedereen de oren van het hoofd vragen. Dat kind in mij is er nog steeds, vol levenslust. Maar deze speelse herinneringen gaan soms schuil onder de sluier van herinneringen aan momenten waarop het leven een zoektocht was, in plaats van een speeltuin. Spelen en zoeken wisselen zich af in het heden, spelen en zoeken..
Herinneringen gaan vaak over gebeurtenissen die anders verlopen dan verwacht; het lijkt alsof alleen de gebeurtenissen die anders gaan dan de geplande sleur van alledag, worden opgeslagen. Wat bepaalt nu eigenlijk welke gebeurtenissen worden opgeslagen? En waarom herinneringen vervagen, verdwijnen of weer tevoorschijn komen onder de sluier?
Herinneringen hebben alles te maken met emotie. Het hebben van een emotie zet ons opslag-mechanisme in ons geheugen aan tot het opslaan van dat moment. Je zou kunnen zeggen, dat ‘emotie’ de tape is van ons geheugen; emotie zorgt ervoor dat een moment blijft plakken op onze harde schijf.
Als iets anders verloopt dan je van te tevoren verwacht, wordt je even opgeschrikt uit de sluimerslaap van de dagsleur en lééf je, voel je, belééf je dat moment even heel intensief. Je voelt dan echt dat moment, je voelt geluk, paniek, blijheid, opluchting…of angst voor een onverwachte enge mevrouw, en teleurstelling over een schatkist, slechts gevuld met oude dekens.
Deze momenten blijven je voor altijd bij, al duiken ze soms weg onder de sluier.
Herinneringen, herinneren ons eraan dat we op dat moment écht leefden en voelden. Lekker blijven spelen dus, en je niet teveel laten meesleuren door de dagelijkse regelmaat..
2. Opdracht: Fantaseer (deels) een wikipedia-pagina over een persoonlijkheid.
Probeer de balans te houden tussen geloofwaardig en verzonnen, zodat onduidelijk is of het bericht niet waar is of niet.
Burg. Janssen-Ring (1890-1965)
Burg. Janssen-Ring was als burgemeester van de voormalige gemeente Koevordenwoude de eerste vrouwelijke burgemeester van Nederland. Benoemd in 1932, bekleedde zij tot aan haar overlijden dit ambt. Tevens was zij de uitvinder van de ‘Paddestoelmethode’, een draagtechniek die nog veelvuldig wordt toegepast door verpleegsters in de zorg voor ouderen en bejaarden in verzorgingstehuizen.
Ze was de dochter van een edelsmid en een onderwijzeres. Haar vader kampte gedurende haar jeugd met psychische problemen, hij werd veelvuldig opgenomen in het Montrige Insituut voor Psychiatrische Zorg in Oeverlee en als gevolg bracht zij het grootste gedeelte van haar jeugd door bij haar moeder. Van 1918 tot 1924 werkte ze als onderwijzeres op haar moeders school en hielp ze mee met de wederopbouw van de school na de oorlog.
Ze kwam terecht bij de gemeente in 1926 en werkte zich daar in 4 jaar tijd op tot gemeentesecretaris.
In 1932 solliciteerde Janssen-Ring naar de functie van burgemeester en werd door persoonlijk ingrijpen van minister Raats de Dompel tot burgemeester benoemd. In eerste instantie leidde dit bij burgers van Koevordenwoude tot ernstige protesten; op 11 mei 1932 werd het gemeentehuis bestookt met bommen, vervaardigd van keukenkruiden, en de muren werden beklad met aanstootgevende tekeningen en teksten.
Deze protesten hielden aan tot 15 mei 1932, toen Janssen-Ring daadkrachtig ingreep door persoonlijk met de politie mee te helpen bij het onderdrukken van de protesten.
In de jaren die volgende bewees zij zich een uitstekende leidsvrouw; ze hervormde onder andere het zorgssteem van de gemeente door het invoeren van bovengenoemde Paddestoel-methode en door het ontwikkelen van een efficiënter, vrouwvriendelijker en ergonomischer werkplan; het ‘Fluxa-vrouwenplan’.
Op 12 september 1965 vond ze de dood tijdens één van haar wekelijkse bezoekjes aan de stadskerk; ze werd aangereden door een onverwachte fietser van links. De fietser is later terechtgesteld voor doodslag, maar werd na jarenlange rechtsgang vrijgesproken wegens ontoerekeningsvatbaarheid.
3. Opdracht: Schrijf een kort verhaal waarin het gekozen personage een gebruiksvoorwerp is; het personage beleeft echte emoties en verlangens. Het zou mooi zijn als deze gevoelens ook echt aansluiten bij het voorwerp (bijv. een wasmachine die duizelig is omdat er teveel wordt gewassen, en verlangt naar een vrije dag).
De oude, versleten riem
1. Personage
Een oude, versleten riem
2. Karakterdossier
- De riem leeft bij een oude heer in een achterbuurtje van Rotterdam.
- Hij is al 20 jaar oud, wat goed te zien is aan de groeven en barsten in zijn bruinleren huidje. Zijn gesp is van grof, met de hand vervaardigd zilver.
De riem is best onzeker en erg gevoelig.
Bolle kant: Hij is erg lief voor anderen en is rijk aan emoties; dit maakt hem een goede vriend of geliefde, hij is ook heel trouw en zal alles overhebben voor dierbaren.
Holle kant: Omdat hij vaak twijfelt aan zichzelf, heeft hij de drang om zich constant te bewijzen. Hij maakt het zichzelf daardoor soms erg moeilijk. Maar goed, hierdoor is hij wel weer een doorzetter.
Zonder de heer zou de riem erg eenzaam zijn. Hij hangt vaak alleen in een donker hoekje van de kledingkast, maar troost zich met de gedachte dat hij op zijn leeftijd nog steeds regelmatig door de man wordt gedragen en mee naar buiten mag.
3. Locatie
Op de slaapkamer van de heer, en in de bus op weg naar het park.
4. Situatie
De heer trekt ’s morgens de riem rond zijn broek net een gaatje te strak, waardoor de riem moeite heeft om de trekkracht meester te blijven…
5. Dilemma
De riem wil niet toegeven en zichzelf gewonnen geven, maar dat lukt nauwelijks omdat hij steeds verder uitrekt; zijn barsten worden steeds groter. Als hij toegeeft, zal hij de man teleurstellen, als hij niet toegeeft, zal hij op den duur doormidden scheuren. Zal het hem lukken om vol te houden, zonder door te scheuren?
6. Ontknoping
Nét als de riem op knappen staat, wordt de heer zich ervan bewust dat hij zijn riem wel erg strak heeft zitten; hij doet de riem een gaatje losser, en redt hiermee het leven van zijn dierbare riem.
Opening
Een klein kiertje ochtendlicht, dat steeds groter wordt, bereikt uiteindelijk het hoekje waarin ik hang. De warmte van de stralen zorgt ervoor dat ik langzaam ontwaak; een mij vertrouwde hand komt door de kier naar binnen om een broek, bloes en een jas uit de kast te pakken. Zoals elke morgen aanschouw ik hoe de heer van mijn kast zich rustig aankleedt en zich opmaakt voor een nieuwe dag, om op pad te gaan en ’s avonds weer voldaan thuis te komen.
Meestal ga ik niet met hem mee; ik ben ook al wel oud en een beetje versleten..
Maar ik ben nog in prima staat, hoor! Er is geen riem zo sterk als ik, al 20 jaar klem ik me om de broeken van mijn heer, om te voorkomen dat hij misschien plots midden op straat, in zijn onderbroek staat..
Plotseling komt de hand van de heer weer door de kier, recht op me af. Nee, het zal toch niet.. denk ik bij mezelf. Maar ja hoor, ik mag mee vandaag! Ik voel een tinteling van vreugde door me heen gaan; ik mag dan wel oud en versleten zijn, een dagje er tussenuit doet me altijd deugd!
Voorzichtig pakt de heer me vast aan mijn ene uiteinde; hij schuift me langzaam door de lussen van zijn broek, totdat ik weer aan de voorkant uitkom bij mijn andere uiteinde, waar een grote, zilveren gesp aan bungelt. Hij haalt me door deze gesp en probeert met het pinnetje het juiste gaatje te vinden.
Na wat gefrunnik, prikt hij het pinnetje erdoor.. Maar het is een gaatje verder dan gewoonlijk, ik voel al meteen een heftige trekkracht over heel mijn lengte. Dat is wel heel erg strak! Normaal gesproken zit ik veel losser, waardoor een dagje weg voor mij echt een ontspannen uitje is. Maar zo strak als ik nu zit, heb ik nog nooit gezeten, ik vind het helemaal niet fijn!
Een beetje angstig probeer ik me nog los te wringen, maar de trekkracht is te groot. Ik kan niets anders doen dan alles aanspannen, om te voorkomen dat ik uit elkaar gerukt wordt. Ik krijg het steeds benauwder; als dit maar goed gaat.. Ik hou dit echt niet lang vol!
Hoogtepunt
Alles doet pijn. Ik kan niet meer.. Ik kan dit niet langer volhouden! Kon iemand maar zien hoeveel pijn ik heb. Kon iemand me maar losmaken, alsjeblieft! Ik merk dat ik langzaam mijn bewustzijn verlies; ik weet dat als ik bewusteloos raak, ik dan wegzak in de duisternis, mijn kracht verlies en doormidden zal scheuren. Uit alle macht probeer ik met mijn laatste krachten alert te blijven..
De heer wrijft zich even over zijn buik, hij voelt zich een beetje misselijk. ‘Misschien komt het door dat gehobbel van deze bus; die stadsbussen rijden altijd zo hortig, ze houden ook geen rekening met oudere mensen’, dacht hij bij zichzelf..
De buikpijn houdt nu echter al een tijdje aan, het begint hem echt parten te spelen. ‘Misschien moet ik mijn buik even wat ruimte geven’, denkt hij, en hij maakt zijn riem snel los… Ah, wat een opluchting, het helpt meteen.
Ineens zie ik weer zo’n kiertje licht, net als vanmorgen. En ook weer diezelfde hand, die op me afkomt.. Net op het moment dat ik los wil laten, gebeurt het; mijn uiteinde wordt heel even tot het uiterste gerekt, zodat het pinnetje losschiet. Met een kreun van pijn laat ik los..
En ik val midden op de schoot van mijn heer.
Hij had me net op tijd bevrijd van mijn onmogelijk strakke positie. Pff…
Ik vind het helemaal niet erg als ik de rest van mijn oude dag, lekker in dat hoekje van de kast doorbrengen mag!
4. Vrije opdracht, voor als je tijd over hebt.
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
Ik herinner mij..
Ik herinner me mijn leven tot nu toe als een wirwar van beelden, emoties en gebeurtenissen, waar vroeger veel meer orde in zat, maar wat steeds meer op een rommelzolder begint te lijken. Vooral de laatste vijf jaar ben ik het overzicht kwijtgeraakt; het lijkt alsof de zaklamp die de tijdlijn van mijn leven belicht, nog maar twee weken van het verleden en twee weken van de toekomst beschijnt; de rest van de tijd gaat schuil onder een sluier…
Als ik echter wat langer de moeite neem om eens te rommelen op die zolder van me, verschijnen er toch verbazingwekkend veel herinneringen terug op mijn hedendaagse netvlies..
...’Wil je een snoepje?’ Een oudere dame glimlacht onschuldig naar me, maar in haar ogen weerspiegelen kwade bedoelingen. Zonder iets te zeggen ren ik zo hard ik kan het wandelpad terug naar mijn moeder en tante, die me al lachend op staan te wachten. Ik begrijp hun gelach niet. Huilend van alle opwinding mompel ik zachtjes, zodat die mevrouw het zeker niet zou kunnen horen: ‘Mam, die vreemde mevrouw wilde mij een vergiftigd snoepje geven! Ik durf niet meer verder…’. Ik had immers voordat we gingen wandelen mijn moeder moeten beloven dat ik, als ik was verdwaald, nooit met vreemde mensen mee moest gaan, want er was juist een week geleden weer een verhaal op het nieuws geweest over een enge kinderlokker...
... ‘Pap, als je vroeger echt een zeerover bent geweest, waar is dan die schatkist die jullie hebben gevonden op dat eiland, waar je altijd over verteld in jouw verhalen?’ Mijn vader zucht, zal hij het dan maar vertellen? Ze zijn nu toch al acht, negen jaar oud. Eens moeten ze er toch achter komen.. ‘Kijk maar eens boven op de zolder’, riep hij en weg waren we; ik ging als eerste de trap op, mijn broertje kwam, zoals gewoonlijk, achter me aan. En warempel; daar stond er echt één: een hele grote, oude kist. Een donkerhouten exemplaar, met ijzeren versiersels om de buitenkant heen. Met z’n tweeën rukten we aan de deksel, die ging los en we zagen de inhoud van de kist…wat een teleurstelling. Er zaten enkel wat oude dekens in! ...
Ik zat vol fantasie als kind; daar maakte mijn vader graag gebruik van door mij van alles en nog wat wijs te maken. In die tijd wist ik altijd een hoop verhalen te vertellen, en nieuwsgierig als ik was, kon ik ook iedereen de oren van het hoofd vragen. Dat kind in mij is er nog steeds, vol levenslust. Maar deze speelse herinneringen gaan soms schuil onder de sluier van herinneringen aan momenten waarop het leven een zoektocht was, in plaats van een speeltuin. Spelen en zoeken wisselen zich af in het heden, spelen en zoeken..
Herinneringen gaan vaak over gebeurtenissen die anders verlopen dan verwacht; het lijkt alsof alleen de gebeurtenissen die anders gaan dan de geplande sleur van alledag, worden opgeslagen. Wat bepaalt nu eigenlijk welke gebeurtenissen worden opgeslagen? En waarom herinneringen vervagen, verdwijnen of weer tevoorschijn komen onder de sluier?
Herinneringen hebben alles te maken met emotie. Het hebben van een emotie zet ons opslag-mechanisme in ons geheugen aan tot het opslaan van dat moment. Je zou kunnen zeggen, dat ‘emotie’ de tape is van ons geheugen; emotie zorgt ervoor dat een moment blijft plakken op onze harde schijf.
Als iets anders verloopt dan je van te tevoren verwacht, wordt je even opgeschrikt uit de sluimerslaap van de dagsleur en lééf je, voel je, belééf je dat moment even heel intensief. Je voelt dan echt dat moment, je voelt geluk, paniek, blijheid, opluchting…of angst voor een onverwachte enge mevrouw, en teleurstelling over een schatkist, slechts gevuld met oude dekens.
Deze momenten blijven je voor altijd bij, al duiken ze soms weg onder de sluier.
Herinneringen, herinneren ons eraan dat we op dat moment écht leefden en voelden. Lekker blijven spelen dus, en je niet teveel laten meesleuren door de dagelijkse regelmaat..
2. Opdracht: Fantaseer (deels) een wikipedia-pagina over een persoonlijkheid.
Probeer de balans te houden tussen geloofwaardig en verzonnen, zodat onduidelijk is of het bericht niet waar is of niet.
Burg. Janssen-Ring (1890-1965)
Burg. Janssen-Ring was als burgemeester van de voormalige gemeente Koevordenwoude de eerste vrouwelijke burgemeester van Nederland. Benoemd in 1932, bekleedde zij tot aan haar overlijden dit ambt. Tevens was zij de uitvinder van de ‘Paddestoelmethode’, een draagtechniek die nog veelvuldig wordt toegepast door verpleegsters in de zorg voor ouderen en bejaarden in verzorgingstehuizen.
Ze was de dochter van een edelsmid en een onderwijzeres. Haar vader kampte gedurende haar jeugd met psychische problemen, hij werd veelvuldig opgenomen in het Montrige Insituut voor Psychiatrische Zorg in Oeverlee en als gevolg bracht zij het grootste gedeelte van haar jeugd door bij haar moeder. Van 1918 tot 1924 werkte ze als onderwijzeres op haar moeders school en hielp ze mee met de wederopbouw van de school na de oorlog.
Ze kwam terecht bij de gemeente in 1926 en werkte zich daar in 4 jaar tijd op tot gemeentesecretaris.
In 1932 solliciteerde Janssen-Ring naar de functie van burgemeester en werd door persoonlijk ingrijpen van minister Raats de Dompel tot burgemeester benoemd. In eerste instantie leidde dit bij burgers van Koevordenwoude tot ernstige protesten; op 11 mei 1932 werd het gemeentehuis bestookt met bommen, vervaardigd van keukenkruiden, en de muren werden beklad met aanstootgevende tekeningen en teksten.
Deze protesten hielden aan tot 15 mei 1932, toen Janssen-Ring daadkrachtig ingreep door persoonlijk met de politie mee te helpen bij het onderdrukken van de protesten.
In de jaren die volgende bewees zij zich een uitstekende leidsvrouw; ze hervormde onder andere het zorgssteem van de gemeente door het invoeren van bovengenoemde Paddestoel-methode en door het ontwikkelen van een efficiënter, vrouwvriendelijker en ergonomischer werkplan; het ‘Fluxa-vrouwenplan’.
Op 12 september 1965 vond ze de dood tijdens één van haar wekelijkse bezoekjes aan de stadskerk; ze werd aangereden door een onverwachte fietser van links. De fietser is later terechtgesteld voor doodslag, maar werd na jarenlange rechtsgang vrijgesproken wegens ontoerekeningsvatbaarheid.
3. Opdracht: Schrijf een kort verhaal waarin het gekozen personage een gebruiksvoorwerp is; het personage beleeft echte emoties en verlangens. Het zou mooi zijn als deze gevoelens ook echt aansluiten bij het voorwerp (bijv. een wasmachine die duizelig is omdat er teveel wordt gewassen, en verlangt naar een vrije dag).
De oude, versleten riem
1. Personage
Een oude, versleten riem
2. Karakterdossier
- De riem leeft bij een oude heer in een achterbuurtje van Rotterdam.
- Hij is al 20 jaar oud, wat goed te zien is aan de groeven en barsten in zijn bruinleren huidje. Zijn gesp is van grof, met de hand vervaardigd zilver.
De riem is best onzeker en erg gevoelig.
Bolle kant: Hij is erg lief voor anderen en is rijk aan emoties; dit maakt hem een goede vriend of geliefde, hij is ook heel trouw en zal alles overhebben voor dierbaren.
Holle kant: Omdat hij vaak twijfelt aan zichzelf, heeft hij de drang om zich constant te bewijzen. Hij maakt het zichzelf daardoor soms erg moeilijk. Maar goed, hierdoor is hij wel weer een doorzetter.
Zonder de heer zou de riem erg eenzaam zijn. Hij hangt vaak alleen in een donker hoekje van de kledingkast, maar troost zich met de gedachte dat hij op zijn leeftijd nog steeds regelmatig door de man wordt gedragen en mee naar buiten mag.
3. Locatie
Op de slaapkamer van de heer, en in de bus op weg naar het park.
4. Situatie
De heer trekt ’s morgens de riem rond zijn broek net een gaatje te strak, waardoor de riem moeite heeft om de trekkracht meester te blijven…
5. Dilemma
De riem wil niet toegeven en zichzelf gewonnen geven, maar dat lukt nauwelijks omdat hij steeds verder uitrekt; zijn barsten worden steeds groter. Als hij toegeeft, zal hij de man teleurstellen, als hij niet toegeeft, zal hij op den duur doormidden scheuren. Zal het hem lukken om vol te houden, zonder door te scheuren?
6. Ontknoping
Nét als de riem op knappen staat, wordt de heer zich ervan bewust dat hij zijn riem wel erg strak heeft zitten; hij doet de riem een gaatje losser, en redt hiermee het leven van zijn dierbare riem.
Opening
Een klein kiertje ochtendlicht, dat steeds groter wordt, bereikt uiteindelijk het hoekje waarin ik hang. De warmte van de stralen zorgt ervoor dat ik langzaam ontwaak; een mij vertrouwde hand komt door de kier naar binnen om een broek, bloes en een jas uit de kast te pakken. Zoals elke morgen aanschouw ik hoe de heer van mijn kast zich rustig aankleedt en zich opmaakt voor een nieuwe dag, om op pad te gaan en ’s avonds weer voldaan thuis te komen.
Meestal ga ik niet met hem mee; ik ben ook al wel oud en een beetje versleten..
Maar ik ben nog in prima staat, hoor! Er is geen riem zo sterk als ik, al 20 jaar klem ik me om de broeken van mijn heer, om te voorkomen dat hij misschien plots midden op straat, in zijn onderbroek staat..
Plotseling komt de hand van de heer weer door de kier, recht op me af. Nee, het zal toch niet.. denk ik bij mezelf. Maar ja hoor, ik mag mee vandaag! Ik voel een tinteling van vreugde door me heen gaan; ik mag dan wel oud en versleten zijn, een dagje er tussenuit doet me altijd deugd!
Voorzichtig pakt de heer me vast aan mijn ene uiteinde; hij schuift me langzaam door de lussen van zijn broek, totdat ik weer aan de voorkant uitkom bij mijn andere uiteinde, waar een grote, zilveren gesp aan bungelt. Hij haalt me door deze gesp en probeert met het pinnetje het juiste gaatje te vinden.
Na wat gefrunnik, prikt hij het pinnetje erdoor.. Maar het is een gaatje verder dan gewoonlijk, ik voel al meteen een heftige trekkracht over heel mijn lengte. Dat is wel heel erg strak! Normaal gesproken zit ik veel losser, waardoor een dagje weg voor mij echt een ontspannen uitje is. Maar zo strak als ik nu zit, heb ik nog nooit gezeten, ik vind het helemaal niet fijn!
Een beetje angstig probeer ik me nog los te wringen, maar de trekkracht is te groot. Ik kan niets anders doen dan alles aanspannen, om te voorkomen dat ik uit elkaar gerukt wordt. Ik krijg het steeds benauwder; als dit maar goed gaat.. Ik hou dit echt niet lang vol!
Hoogtepunt
Alles doet pijn. Ik kan niet meer.. Ik kan dit niet langer volhouden! Kon iemand maar zien hoeveel pijn ik heb. Kon iemand me maar losmaken, alsjeblieft! Ik merk dat ik langzaam mijn bewustzijn verlies; ik weet dat als ik bewusteloos raak, ik dan wegzak in de duisternis, mijn kracht verlies en doormidden zal scheuren. Uit alle macht probeer ik met mijn laatste krachten alert te blijven..
De heer wrijft zich even over zijn buik, hij voelt zich een beetje misselijk. ‘Misschien komt het door dat gehobbel van deze bus; die stadsbussen rijden altijd zo hortig, ze houden ook geen rekening met oudere mensen’, dacht hij bij zichzelf..
De buikpijn houdt nu echter al een tijdje aan, het begint hem echt parten te spelen. ‘Misschien moet ik mijn buik even wat ruimte geven’, denkt hij, en hij maakt zijn riem snel los… Ah, wat een opluchting, het helpt meteen.
Ineens zie ik weer zo’n kiertje licht, net als vanmorgen. En ook weer diezelfde hand, die op me afkomt.. Net op het moment dat ik los wil laten, gebeurt het; mijn uiteinde wordt heel even tot het uiterste gerekt, zodat het pinnetje losschiet. Met een kreun van pijn laat ik los..
En ik val midden op de schoot van mijn heer.
Hij had me net op tijd bevrijd van mijn onmogelijk strakke positie. Pff…
Ik vind het helemaal niet erg als ik de rest van mijn oude dag, lekker in dat hoekje van de kast doorbrengen mag!
4. Vrije opdracht, voor als je tijd over hebt.
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
Laatste periode, jaar 2
‘Atelier’
Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik er geen begrenzende definitie aan kan of wil geven.
Dat geeft wellicht aan, dat de definitie ‘Atelier’ voor mij tamelijk onbegrensd is.
In de zin van: het is iets tijdelijks en het heeft geen vastomlijnde plek.
Mijn atelier heeft iets weg van de destijds door Situationisten gecreëerde vrijplaatsen: tijdelijke ruimtes (soms buiten, soms binnen) die overal en plotseling even bestaan, en dan weer wegvagen. Plekken waar even authenticiteit is. Waar ik me even echt lekker vrij voel.
Op school heb ik een werkplek: een plek waar wat van mijn spulletjes staan, waar ik foto’s, schetsen en werk uitstal en proefjes maak. Waar ik verzamel, uitstal en tentoonstel. Het is echter niet de plek waar ik tot werk kom. Waar ik inspiratie krijg, dingen ontdek of in mijn wereld terechtkom.
Mijn wereld is er wel steeds zichtbaarder, omdat ik de werkplek nu meer en meer inricht en daarmee de sfeer creeer waarin ik me graag begeef. Maar steeds meer ook trek ik er op uit;
Ik volg mijn gevoel naar bomen, bossen, parken, riviertjes, mijn ouderlijk huis en mijn oude dorpje met idyllische groene omgeving. Maar ik maak ook graag tripjes: deze periode zal ik onder meer minstens één keer te vinden zijn in Londen, Florence, Mill, Nijmegen, Rotterdam, Maasbree, Breda, Den Bosch, Venlo, Rotterdam, Lobberich (DE), Eindhoven, Grashoek, Panningen en Tilburg, om allerhande redenen.
Zwerftochten, bomen en bossen, ecosystemen en kringlopen; zelfvoorzienendheid is mijn fascinatie en inspiratie (ook met betrekking tot de stad). Kringlopen zijn overal, ook in de stad. Maar ik verlang veel meer naar natuur om me heen; dan kan ik pas ademen en tot mezelf komen; de stad – vooral zo’n grote stad als Londen – maakt me ziek en een beetje depressief als ik me er te lang in bevindt.
Ik heb behoefte aan zwerven, aan een nomadenbestaan; het tijdelijke van verblijven en weer verder reizen, altijd in beweging. In die beweging vind ik energie en inspiratie. Mijn levenslust vraagt erom verder te reizen. Niet naar een doel toe, maar de reis zelf als doel beschouwend.
Ik wil anders leven.
Dat gevoel probeer ik te volgen; ik dompel me onder in alles wat ik tegenkom in verband met dat gevoel en de verlangens die ik daarbij voel. Laatst zag ik op school bijvoorbeeld een autobiografisch boek liggen dat een 4ejaars Grafisch studente had gemaakt als afstudeerproject. Het ging over Jashan, een Nederlandse man die een nomadenbestaan leidt, en in een woonwagen met een zonnepaneel woont. Ik klapte dat boek open en voelde gewoon een stroom van energie, herkenning, nostalgie bijna. Dan wil ik dat verhaal lezen, en die man ontmoeten. Van zo’n ontmoeting komt een mooi gesprek, waardoor ik weer verrijkt wordt met ideeën, beelden en kennis; dat werkt voor mij geestverruimend.
Die ontmoetingen met plekken, voorwerpen en mensen waar ik door zo’n zwerftochten bij uitkom; dat is mijn atelier. Mijn camera, schrijfboek en tekenboek zijn mijn hulpmiddelen bij het verwerken van alle indrukken en het verzamelen van kennis, beelden en ideeën. Vanuit die indrukken ontstaan – meestal eerst in mijn hoofd en daarna in mijn handen – vormen, beelden en inhoud. Onlangs ontstond op deze manier een bewegende installatie, in de vorm van een waterkringloop. Dat voelde goed. Het werken eraan voelde ook goed. Wellicht is deze manier van werken een manier van uitten waarin ik mezelf kwijt kan; waarbij ik me goed voel, waarmee ik me kan uitdrukken, waarmee ik verder wil. Waarbinnen ik kan spelen en mijn wereld tot leven kan laten komen.
Veel fysiek op reis gaan werkt heel bevrijdend voor mijn hoofd en creëert een wervelwind aan ideeën en filosofieën in mijn hoofd. Door te noteren, tekenen en fotograferen heb ik er meer grip op: op school kan ik ordenen, waardoor langzaamaan een concept ontstaat. Dan ben ik inmiddels zover dat ik sta te trappelen om te beginnen met mijn handen; en dan begint het bouwen.
Ik werk graag in een omgeving die me doet denken aan een bos, een eigen wereldje van natuur om me heen. Ik ben niet graag lang op één plek: ik heb bewegingsruimte nodig. Ik moet naar binnen kunnen om daar alles te verzamelen, als een nestje, en naar buiten kunnen, om rond te wandelen, in en uit te ademen en het liefst ook om daar mijn werk uiteindelijk te realiseren. Verder wil ik graag af en toe helemaal weg; een trip maken naar een plek die nieuw is voor me; ik ga dan graag het bos in, maar soms heb ik juist het gevoel dat ik een stad in wil. Dan doe ik dat.
Deze trips en wandeltochten kneden en vormen mijn concept, ik ben heel buigzaam in het begin, langzaam wordt het concept duidelijker en meer vastomlijnd. Dat concept is een beetje zoals een stuk ijzerdraad, dat bij elke reis die ík maak, óók een bocht maakt. Het buigt van links naar rechts, dan weer die kant op, dan weer een hele andere kant op. Maar het blijft bewegen om een centraal idee; er wordt langzaam een rode raad zichtbaar. Dat idee krijgt langzaam een steeds duidelijkere vorm. Soms is het begin een beeld, waarvan langzaam duidelijk wordt wat ik eigenlijk wil met dat beeld. Soms is het begin meer een concept, een idee, waarvan de vorm in het begin nog grillig is, en uiteindelijk definitief wordt en klopt bij het concept.
Deze periode gaat voor mij heel bewust over het creëren, vinden, zoeken, bevestigen en verdiepen van mijn plek. Mijn plek op school, in de wereld, te midden van de natuur, in de kunst, mijn plek om te werken. Ik voel me soms heel erg zoekende hierin, maar weet tegelijkertijd dat zoiets altijd een zoektocht blijft, ook omdat die plek - voor mij althans - constant aan verandering onderhevig is. Ook weet ik eigenlijk best goed wie ik ben, kan of wil zijn, en waar mijn plek is. Het uitoefenen van die persoon op die plek, op dat moment, is ook steeds aan verandering onderhevig; het blijft altijd een reis; ik blijf dan ook altijd onderweg.
Maar ik kan wel steeds meer ontdekken over het soort reiziger dat ik ben onderweg, en dat helpt me weer om steeds meer te kunnen bepalen in welke richting en op welke manier ik wil reizen.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik er geen begrenzende definitie aan kan of wil geven.
Dat geeft wellicht aan, dat de definitie ‘Atelier’ voor mij tamelijk onbegrensd is.
In de zin van: het is iets tijdelijks en het heeft geen vastomlijnde plek.
Mijn atelier heeft iets weg van de destijds door Situationisten gecreëerde vrijplaatsen: tijdelijke ruimtes (soms buiten, soms binnen) die overal en plotseling even bestaan, en dan weer wegvagen. Plekken waar even authenticiteit is. Waar ik me even echt lekker vrij voel.
Op school heb ik een werkplek: een plek waar wat van mijn spulletjes staan, waar ik foto’s, schetsen en werk uitstal en proefjes maak. Waar ik verzamel, uitstal en tentoonstel. Het is echter niet de plek waar ik tot werk kom. Waar ik inspiratie krijg, dingen ontdek of in mijn wereld terechtkom.
Mijn wereld is er wel steeds zichtbaarder, omdat ik de werkplek nu meer en meer inricht en daarmee de sfeer creeer waarin ik me graag begeef. Maar steeds meer ook trek ik er op uit;
Ik volg mijn gevoel naar bomen, bossen, parken, riviertjes, mijn ouderlijk huis en mijn oude dorpje met idyllische groene omgeving. Maar ik maak ook graag tripjes: deze periode zal ik onder meer minstens één keer te vinden zijn in Londen, Florence, Mill, Nijmegen, Rotterdam, Maasbree, Breda, Den Bosch, Venlo, Rotterdam, Lobberich (DE), Eindhoven, Grashoek, Panningen en Tilburg, om allerhande redenen.
Zwerftochten, bomen en bossen, ecosystemen en kringlopen; zelfvoorzienendheid is mijn fascinatie en inspiratie (ook met betrekking tot de stad). Kringlopen zijn overal, ook in de stad. Maar ik verlang veel meer naar natuur om me heen; dan kan ik pas ademen en tot mezelf komen; de stad – vooral zo’n grote stad als Londen – maakt me ziek en een beetje depressief als ik me er te lang in bevindt.
Ik heb behoefte aan zwerven, aan een nomadenbestaan; het tijdelijke van verblijven en weer verder reizen, altijd in beweging. In die beweging vind ik energie en inspiratie. Mijn levenslust vraagt erom verder te reizen. Niet naar een doel toe, maar de reis zelf als doel beschouwend.
Ik wil anders leven.
Dat gevoel probeer ik te volgen; ik dompel me onder in alles wat ik tegenkom in verband met dat gevoel en de verlangens die ik daarbij voel. Laatst zag ik op school bijvoorbeeld een autobiografisch boek liggen dat een 4ejaars Grafisch studente had gemaakt als afstudeerproject. Het ging over Jashan, een Nederlandse man die een nomadenbestaan leidt, en in een woonwagen met een zonnepaneel woont. Ik klapte dat boek open en voelde gewoon een stroom van energie, herkenning, nostalgie bijna. Dan wil ik dat verhaal lezen, en die man ontmoeten. Van zo’n ontmoeting komt een mooi gesprek, waardoor ik weer verrijkt wordt met ideeën, beelden en kennis; dat werkt voor mij geestverruimend.
Die ontmoetingen met plekken, voorwerpen en mensen waar ik door zo’n zwerftochten bij uitkom; dat is mijn atelier. Mijn camera, schrijfboek en tekenboek zijn mijn hulpmiddelen bij het verwerken van alle indrukken en het verzamelen van kennis, beelden en ideeën. Vanuit die indrukken ontstaan – meestal eerst in mijn hoofd en daarna in mijn handen – vormen, beelden en inhoud. Onlangs ontstond op deze manier een bewegende installatie, in de vorm van een waterkringloop. Dat voelde goed. Het werken eraan voelde ook goed. Wellicht is deze manier van werken een manier van uitten waarin ik mezelf kwijt kan; waarbij ik me goed voel, waarmee ik me kan uitdrukken, waarmee ik verder wil. Waarbinnen ik kan spelen en mijn wereld tot leven kan laten komen.
Veel fysiek op reis gaan werkt heel bevrijdend voor mijn hoofd en creëert een wervelwind aan ideeën en filosofieën in mijn hoofd. Door te noteren, tekenen en fotograferen heb ik er meer grip op: op school kan ik ordenen, waardoor langzaamaan een concept ontstaat. Dan ben ik inmiddels zover dat ik sta te trappelen om te beginnen met mijn handen; en dan begint het bouwen.
Ik werk graag in een omgeving die me doet denken aan een bos, een eigen wereldje van natuur om me heen. Ik ben niet graag lang op één plek: ik heb bewegingsruimte nodig. Ik moet naar binnen kunnen om daar alles te verzamelen, als een nestje, en naar buiten kunnen, om rond te wandelen, in en uit te ademen en het liefst ook om daar mijn werk uiteindelijk te realiseren. Verder wil ik graag af en toe helemaal weg; een trip maken naar een plek die nieuw is voor me; ik ga dan graag het bos in, maar soms heb ik juist het gevoel dat ik een stad in wil. Dan doe ik dat.
Deze trips en wandeltochten kneden en vormen mijn concept, ik ben heel buigzaam in het begin, langzaam wordt het concept duidelijker en meer vastomlijnd. Dat concept is een beetje zoals een stuk ijzerdraad, dat bij elke reis die ík maak, óók een bocht maakt. Het buigt van links naar rechts, dan weer die kant op, dan weer een hele andere kant op. Maar het blijft bewegen om een centraal idee; er wordt langzaam een rode raad zichtbaar. Dat idee krijgt langzaam een steeds duidelijkere vorm. Soms is het begin een beeld, waarvan langzaam duidelijk wordt wat ik eigenlijk wil met dat beeld. Soms is het begin meer een concept, een idee, waarvan de vorm in het begin nog grillig is, en uiteindelijk definitief wordt en klopt bij het concept.
Deze periode gaat voor mij heel bewust over het creëren, vinden, zoeken, bevestigen en verdiepen van mijn plek. Mijn plek op school, in de wereld, te midden van de natuur, in de kunst, mijn plek om te werken. Ik voel me soms heel erg zoekende hierin, maar weet tegelijkertijd dat zoiets altijd een zoektocht blijft, ook omdat die plek - voor mij althans - constant aan verandering onderhevig is. Ook weet ik eigenlijk best goed wie ik ben, kan of wil zijn, en waar mijn plek is. Het uitoefenen van die persoon op die plek, op dat moment, is ook steeds aan verandering onderhevig; het blijft altijd een reis; ik blijf dan ook altijd onderweg.
Maar ik kan wel steeds meer ontdekken over het soort reiziger dat ik ben onderweg, en dat helpt me weer om steeds meer te kunnen bepalen in welke richting en op welke manier ik wil reizen.
maandag 28 maart 2011
zaterdag 26 maart 2011
vrijdag 4 maart 2011
Installatie 'Breathe'- catalogustekst
‘Breathe’
Concept
Breathe is een installatie die in staat is om je tot rust te brengen. Je eigen ademhaling, de natuurlijke en afgezonderde omgeving en de geluiden van water zorgen voor een kalmerend effect waardoor je ontspant en op adem kunt komen. Je wordt uitgedaagd om een interactie aan te gaan met jezelf; je eigen ademhalingsritme is de motor van de installatie.
Het huidige, digitale tijdperk zorgt voor veel nieuwe mogelijkheden, maar creërt eveneens chaos en drukte om ons heen. We gaan helemaal op in deze nieuwe virtuele wereld, maar vergeten steeds vaker stil te staan en om ons heen te kijken, het moment te beleven en tot onszelf te komen; hierdoor verliezen we onze balans. De installatie ‘Breathe’ zorgt voor een tegengeluid; stap een moment uit je dagelijkse hectiek en beleef een moment voor jezelf.
Extra informatie (niet voor in de catalogus)
De installatie bevindt zich in het binnenplaatsje bij het computerlokaal. Ze bestaat uit een basin met warm water en een plastic all-size bodywarmer die via slangen in verbinding staat met het basin; middels een pompsysteem wordt er een waterkringloop gecreëerd op het ritme van jouw ademhaling. Je gaat bij het basin staan en trekt de bodywarmer aan; de kringloop van water zal nu gaan stromen..
Je ademhaling wordt duidelijk voelbaar voor je, omdat je bij elke ademhaling een stroom warm water over je bovenlichaam voelt gaan. Hierdoor ga je bewust letten op je ademhaling, wat je zal helpen om tot rust te komen. Tevens zul je door het gevoel van het warme water op je bovenlichaam in een ontspannen staat geraken. Dit gevoel is vergelijkbaar met het gevoel van een warme kruik, maar dan nu synchroon lopend met jouw eigen ademhalingsritme. Je ervaart een moment van rust met jezelf, je beleeft weer even het hier en nu.
Concept
Breathe is een installatie die in staat is om je tot rust te brengen. Je eigen ademhaling, de natuurlijke en afgezonderde omgeving en de geluiden van water zorgen voor een kalmerend effect waardoor je ontspant en op adem kunt komen. Je wordt uitgedaagd om een interactie aan te gaan met jezelf; je eigen ademhalingsritme is de motor van de installatie.
Het huidige, digitale tijdperk zorgt voor veel nieuwe mogelijkheden, maar creërt eveneens chaos en drukte om ons heen. We gaan helemaal op in deze nieuwe virtuele wereld, maar vergeten steeds vaker stil te staan en om ons heen te kijken, het moment te beleven en tot onszelf te komen; hierdoor verliezen we onze balans. De installatie ‘Breathe’ zorgt voor een tegengeluid; stap een moment uit je dagelijkse hectiek en beleef een moment voor jezelf.
Extra informatie (niet voor in de catalogus)
De installatie bevindt zich in het binnenplaatsje bij het computerlokaal. Ze bestaat uit een basin met warm water en een plastic all-size bodywarmer die via slangen in verbinding staat met het basin; middels een pompsysteem wordt er een waterkringloop gecreëerd op het ritme van jouw ademhaling. Je gaat bij het basin staan en trekt de bodywarmer aan; de kringloop van water zal nu gaan stromen..
Je ademhaling wordt duidelijk voelbaar voor je, omdat je bij elke ademhaling een stroom warm water over je bovenlichaam voelt gaan. Hierdoor ga je bewust letten op je ademhaling, wat je zal helpen om tot rust te komen. Tevens zul je door het gevoel van het warme water op je bovenlichaam in een ontspannen staat geraken. Dit gevoel is vergelijkbaar met het gevoel van een warme kruik, maar dan nu synchroon lopend met jouw eigen ademhalingsritme. Je ervaart een moment van rust met jezelf, je beleeft weer even het hier en nu.
Installatie 'Breathe'- proces..
Het sealen ging vrij snel eigenlijk!
In eerste instantie had ik ook nog zakken in de bodywarmer gemaakt, zodat die via slangen konden worden gevuld met water, maar het concept is nu ietwat veranderd:
de bodywarmer gaat in zijn geheel vollopen met water, niet enkel zakken in de binnenkant. Ik kon hem dus nu ineen keer dichtsealen.
woensdag 2 maart 2011
Installatie 'Breathe' - proces
De eerste werkzaamheden zijn verricht. Ik ben begonnen met het vervaardigen van de waterdichte bodywarmer. Een klasgenoot had toevallig een waterbed gekregen, wat ik mocht gebruiken! Echt heel tof!
De volgende stap is de naden dichtceelen en kijken met welk systeem ik verder ga:
- sensorensysteem gericht op ademhaling
- pompsysteem dat met de voet kan worden aangestuurd, zoals een luchtbedpomp, maar dan met water.
Abonneren op:
Posts (Atom)


