dinsdag 14 december 2010

Haren kammen













De drang om te reizen, nieuwe plekken te zien en nieuw mensen te ontmoeten is er altijd. De vervreemding van een nieuwe plek, een nieuw persoon, prikkelt mij, geeft mij energie en op zo'n moment leef ik ook echt in het moment.

Je hoeft daarvoor niet per se naar een nieuwe plek; ook thuis en onderweg naar school vind ik allerlei nieuwe dingen, die er de dag ervoor nog niet waren.

Ook vind ik het leuk om te verzamelen; vorige week scheurde ik ineens een foto van een jongetje uit een tijdschrift; 'dit is mijn vertrekpunt voor een schildering!' dacht ik... Vanaf dat moment ben ik eigenlijk begonnen met schilderen.

Vanuit een aanleiding in mijn context, probeer ik een eigen beeld te scheppen. Op dit moment vind ik mensen/personen het meest fascinerend; natuur en landschappen komen wellicht later nog aan bod...

Mijn vriend was vorige week zijn haren aan het kammen, ik vond het interessant en schoot wat plaatjes. Vanuit hier is mijn fantasie gaan werken en heb ik een week rondgelopen met beelden in mijn hoofd van een meisje dat haar haren kamt.

Hieronder zie je hoe ik dat uiteindelijk heb geschilderd...
Eerst op drie smalle a4tjes, daarna een keer op een groter doek (ongeveer 100x70)









Natuur









Na de leerzame lessen van mijn uitstapje naar Friesland, van mijn lijstjes en van de kunstenaar die mij rondleidde op Kasteel de Berckt(en mij ook thuis zijn atelier liet zien), kreeg ik ineens zin om te schilderen... En die zin is er nog steeds!

Eerst heb ik zomaar wat geschilderd op een avond; wat natuur en een vlinder, gewoon even waar ik zin in had. Vervolgens heb ik gefilosofeerd over context; Bart zei tegen me, dat ik hier eens over moest nadenken, omdat dit wel een belangrijk iets lijkt te zijn in mijn manier van doen/werken/beelden maken. Hierover meer in volgende blogs.

Lijstjes









Een herinnering aan de lijstjes die mijn houvast en mijn belemmering waren.
Ik werd er zelf op een gegeven moment gek van; in een gesprek met mijn vriend hebben we samen mijn lijstjes doorgenomen; ik beargumenteerde waarom ik iets opschreef, en zag daarna zelf in, waarom dat eigenlijk niet per se opgeschreven hoefde te worden. Zo hebben we 80% van de lijstjes kunnen schrappen; ik ben me ervan bewust geworden dat het vooral draait om keuzes maken...

Sommige dingen hoef je niet op te schrijven!
- als je ze zó niet onthoud, is het wellicht niet zo belangrijk
- sommige dingen hoef je niet allemaal zelf te regelen of aan te pakken; ga er eens niet achteraan en kijk of anderen het oppakken (bij. bij mijn band of in huis)
- je kunt niet álles doen; beter twee dingen doen en goed afronden, dan aan twaalf dingen tegelijk bezig zijn en niks afronden. Dat is efficienter en je wordt er niet zo moedeloos van :)

Heelal van een autoruit



















Vorige week moest ik optreden met m'n bandje. Bij het afbreken en inladen van de instrumenten naderhand, heb ik een ongelukje gehad met de achterruit van mijn auto.
Mijn drumstel paste net niet in de auto, maar dat wist één van de jongens die meehielp niet; hij gooide de achterklep met een klap dicht...
Mijn drumstel had de klap gelukkig goed opgevangen, de achterruit daarentegen niet.

Ik was allang blij dat het niet mijn drumstel was, en ik was meteen gefascineerd door de duizenden glasdeeltjes die, waarschijnlijk door de vrieskou, mooi in het frame van de ruit bleven hangen en niet de auto invielen.

Ik heb om half 3 snachts nog even wat mooie foto's kunnen maken van de ruit; op dat moment leek het voor mij net het heelal, al die fonkelende glasscherfjes!

Ik heb, samen met mijn vader, de ruit gerepareerd; een vriend van hem is een fervent verzamelaar van onderdelen van Volkswagen Golf... Ik keek mijn ogen uit toen we bij hem aankwamen om een ruitje uit te zoeken: óveral lagen auto's! Kapot, in onderdelen, begroeid met mos, op elkaar gestapeld... Een doolhof in de vorm van een autokerkhof! Om aan te geven hoe groot het was: alleen al in oud ijzer is die verzameling een half miljoen waard...
Een prachtige plek; ik hou hem in gedachten voor de toekomst; ik zou er graag eens een nacht rondzwerven en filmen...

Landschapslijnen









Een lijn, recht of niet, is in staat een landschap te suggereren.
Eén lijn maak van een geheel, twee delen.
Een lijn heeft te maken met balans; het is de perfecte grens tussen twee delen,
én de plek waar de delen samenkomen.

Een landschap is opgebouwd uit één, of meerdere lijnen.
De balans, in een landschap, in iemands leven of in een beeld, is de perfecte compositie van één en meerdere lijnen.

Lichtjes

Kosmos











Mist





Cradle-to-cradle kasteel de Berckt











In Baarlo, een dorpje vlakbij het dorp waar ik ben opgegroeid, is een kunstzinnige ondernemer twee jaar geleden begonnen met de bouw van een bijzonder kasteel; het wordt volledig gemaakt van restmaterialen zoals oude stadsmuurstenen, sloopafval, oud hout en metaal en grote oplages van afgedankte stoffen, verf, bouwmaterialen et cetera. Er wordt ook hout aangeleverd vanuit een in eigen beheer onderhouden bos.
Het kasteel is het grootste cradle-to cradle gebouw in Nederland.
De stijl waarin het is gebouwd, is een mengelmoes van 17e eeuwse bouwstijlen en hedendaagse inbreng van beeldende kunstenaars. Het kasteel zal de basis worden voor festivals, tentoonstellingen en exposities, feesten en bijeenkomsten; ook kan het door particulieren afgehuurd worden voor bijeenkomsten en vergaderingen, voor groepen of individuen.

De slaapvertrekken zijn ieder door een andere kunstenaar onder handen genomen en volledig naar diens ideeen ingericht. In één van de grote zalen, zijn grote panelen wit gelaten; ook hier kunnen kunstenaars hun gang gaan en een paneel beschilderen.

Ik vind het een erg mooi initiatief, en vind het dan ook erg leuk dat ik er, als ik dat wil, ook een paneel mag beschilderen. Hierboven alvast wat foto's om je een indruk te geven van het kasteel. In of na de kerstvakantie, hoop ik er een paneel te kunnen beschilderen en zal ik daar foto's van publiceren.